वर्ल्ड कप २०१५ साठीचा "संघ"

वर्ल्ड कप २०१५ साठी 'संघ' खालील प्रमाणे
१. नरेंद्र ढोणी (कर्णधार आणि विकेटकपूर ) : यांच्यासारखा कर्ण पकवणारा खेळाडु दुसरा नाही. मायावी व्युह रचण्यात आणि फेकण्यात माहीर. ओपनिंग बॉलर,ब्याट्समन, विकेटकपूर, अम्पायर , लेग अम्पायर , थर्ड अम्पायर , रेफ्री , कमेंट्रेटर , पीच क्युरेटर, स्कोरर , बारावा खेळाडू , सब कूच नढो
२. अमित कोहली (उपकर्णधार) : कर्णधाराच्या कुटिल कारस्थानांना कृतीत उतरवण्यात माहीर. प्रतिस्पर्धी टीमचे स्नुपिंग करण्यात, किडन्यापिंग करण्यात धमकवण्यात प्राविण्य

३. रामदेव पटेल : तुम्हाला पटेल नाही तर नाय पटेल, हा टीम मधे आहे. हा काळे रन्स परत आणणार होता. कधी टीमसाठी नवीन एकधाव प्रणाली आणा म्हणाला होता. याचा डोळा सारखा फडफडत असतो.
४. देवेंद्र धवन : कमी वेळात जास्त प्रसिद्धि. कमाल के एथलिट. ५६-७०-७५ ची फिगर. याची वेगळ्या फलंदाजांची टीम हवी म्हणून फार जुनी मागणी आहे . जय फलंदाज.
५. सुषमा शर्मा : घेतलंय ब्याट्समन म्हणुन.. पण ब्याटींग करतील की नाही माहीत नाही. रामभरोसे ब्याट्समन
६. मनोहर रैना : चले तो चांद तक.. नही तो रात तक. ब्याटींग करताना ऊत्तम डुलक्या घ्यायची सवय. अंतरराष्ट्रीय पातळीवर येऊनही गोव्यात गल्ली क्रिकेट खेळण्याच्या मूड मधेच असतात.
७. अरुण जेटहाणे : ऊकडलेले अंडे देतो ब-याचदा. दाखवतो विद्वान.. पण खेळतो बकवास.
८. हर्षवर्धन अश्विन : पुरातन काळातली वैज्ञानिक टेक्नॉलॉजी वापरुन स्पिन बॉलिंग करतो. रिकाम्या वेळात वाटाणे सोलतो. मुळव्याध आणि मलबद्धकोष्ठ झाल्यासारखा कुंथून कुंथून बॉलिंग करतो.
९. नितिनेश्वर गडकुमार : बॉल फेकण्यात आणि धावा चोरण्यात माहीर. यांच्या ड्रायव्हरच्या नावावर ५०० विकेट्स आहेत. फुल्टू गोलमाल. एकदा बसले की उठत नाहीत.
१०. इस्तीफाशंकर शर्मा : बांबूसारखी लांबलचक जीभ, नुसते वाईड आणि नोबॉल टाकण्यात एक्स्पर्ट, त्यामुळे वेळोवेळी कुजावण्यात येतात. विरोधी टीमला भरपेट धावा लुटावण्यात माहीर
११. संबित यादव : आंगाड-तंगाड बॉलिंग साठी प्रसिद्ध. बऱ्याच फलंदाजांकडून कायम चोप खातो तरीही तोंड उचकून सेम इंटेन्सिटीने बॉलिंग करतो.
१२. शहनवाज शामी : कांगडेस कांगडेस करून वात आणतो. बिनकामाचा भज्या, फक्त अल्पसंख्यांक असल्याने संघात नावापुरता असतो
१३. राजनाथ जडेजा : कधी काय करतील सांगता येत नाही. अष्टपैलू म्हणून घेतलं आहे , पण धोतर घालून इकडून तिकडे पान खात हिंडत असतात. आंधळी आणि लकबायचान्स वर विश्वास.
१४. सदानंद रायडू : का घेतला , कोणी घेतला कसा घेतला , काय काम .. कोणालाच माहिती नाही
१५. विनोदकुमार बिन्नी : हा चोंग्या चूपा संघी. दिल्लीमध्ये गद्दारी केल्याबद्दल हळूच संघात जागा मिळाली.
कोच आणि व्यवस्थापक : अर्थात मोहन शास्त्री
फिजियो : लालकृष्ण अडवानी
- (c) tarzan

माझे हिंदुत्व

मी जन्माने हिंदू आहे. सर्वधर्म समभाव हे मी शाळेत शिकलो. दुसऱ्यांचा द्वेष करू नये ही माझ्या आई-वडिलांची शिकवण. आमच्या घरी पूजा होतात , देवदर्शनालाही जातात. कधीमधी दानधर्मही असतो. देव दगडात नाही माणसात पहा असे गाडगेबाबा सांगतात. माझ्या धर्मात जेवढेही संत महात्मे होऊन गेले त्यात प्रत्येकाने थोतांडाला विरोधच केला. प्रत्येक वेळी कट्टरतेला विरोध केला आणि प्रेमाचाच संदेश दिला.  मी जसा मोठा झालो तश्या मला माझ्या धर्मातल्या गोष्टी खटकू लागल्या. धर्माचा आणि लोकांच्या आस्थेचा फायदा घेऊन माझ्या धर्माची/राजकारणाची दुकान मांडलेली मला सर्वाधिक खटकते. जेजुरीला गेलो तेंव्हा ६ तास रांगेत उभे राहून मला ६ सेकंदही दर्शन घेता आले नाही. समोर कमीत कमी १०० रुपये दान करायची जबरदस्ती करणारा भटजी होता. मी १० रुपये टाकल्यावर तो जवळपास माझ्यावर उखडलाच. आणि त्याने मला अक्षरश: हुसकून लावले. बाहेर शॉर्टकट मधे 'दिवसा' जागरण गोंधळ घालण्याचे ५०० रुपये होते. आईच्या आग्रहाखातर मी तेही केले. नंतर तुळजापूरला गेलो. माझा होणारा त्रागा पाहून आईने ब्राम्हण फिक्स केला , त्याला ५०० रुपये दिल्यावर त्याने आम्हाला VIP रांगेतून दर्शन दिले. तिथेही देवीचे दर्शन फक्त ४-५ सेकंद. तिथला भटजी पुन्हा माझ्यावर खेकसला होता. सामान्य लोकांचा वेटिंग टाईम सुमारे ६ तास होता. त्यात पुन्हा देवीला खण आणि नारळ , रुपये फक्त २०० ते ५००. ते घ्यायचं, गाभाऱ्यात द्यायचं आणि बाहेर पाहिलं की तीच गोष्ट परत "देवीला वाहिलेले खण रुपये ५००" विकायला हजर. ही २-३ उदाहरणं. अशी भरपूर उदाहरणं आणि अनुभव माझ्या वाट्याला आले. पुण्या-मुंबईत असाल तर गणपतीच्या दिवसांत दगडूशेठ किंवा लालबागला हा अनुभव घेऊन पाहू शकता. (किंवा घेतलाही असेल) तुम्ही कुठल्याही मंदिरात जा , बाजार मांडला आहे. आपण लकी आहोत आता सती जाण्याची हिंदू प्रथा बंद केली आहे. निर्मल बाबा, रामपाल, आसाराम , अनिरुद्ध बापू किंवा आलाने फलाणे बाबांचे भरघोस पिक आपल्या देशात आहे. त्यांची दिन दोगुनी रात चौगुनी प्रगती होत असते. हा पाखंड धर्मपंडित राजरोसपणे "हिंदू धर्माचे" नाव देऊन करत असतात. चारेक दिवसांपूर्वीच "किसिंग बाबा" ला हैदराबादमध्ये अटक झाली आहे. एकदा का धर्माला ढाल बनवली की त्यावर प्रश्न विचारणे साहजिकच पाप होते. जे मला बिलकुल अमान्य आहे. आणि धर्माच्या नावावर काहीही चुत्स्पा करणार आणि तो मानला तरच तुम्ही कट्टर हिंदू आहात अन्यथा तुम्ही हरामखोर आहात , तुम्ही दुसऱ्या धर्मावर टीका करून दाखवा , सारखी येडछाप आर्ग्यूमेंट मी फाट्यावर मारतो. दुसरे भंगार आहेत म्हणून तुमचे चांगले ठरत नाही. दुसऱ्याच्या नाकाला शेंबूड आहे म्हणून मीही शेंबड्यासरखाच राहणार, जोवर त्याचाशेंबूड साफ होत नाही तोवर मी माझा लटकत ठेवणार , हा शुद्ध मूर्खपणा आहे.
मी हिंदू आहे त्यामुळे मी हिंदू धर्मावरच टीका करणे स्वाभाविक आहे. आणि तशीही ती धर्मावर टीका नसतेच. टीका असते धर्माचा आधार घेऊन सुरु असलेल्या फालतूगिरीवर. मी मुस्लीम/ख्रिश्चन/बौद्ध /इतर असतो तर मुस्लीम/ख्रिश्चन/बौद्ध/इतर धर्मातल्या फालुतगिरीवर टीका केली असती. थोडक्यात, 'हा धर्म' ही अत्यंत फालतू आणि बिनकामाची गोष्ट आहे. धर्मातून ज्या ज्या चांगल्या गोष्टी, आहेत, ज्या माझ्या विवेकबुद्धीला पटतात तेवढ्या मात्र मी घेतो. धर्म हा चार भिंतीत राहिला पाहिजे, व्यक्तिगत राहिला पाहिजे आणि त्याचा वापर दुसऱ्यांना त्रास देण्यासाठी होऊ नये. तेंव्हा धर्माला किती किंमत द्यावी हे ज्याचे त्याने ठरवावे.
तुम्ही जर शिवाजी महाराजांचे भक्त असाल तर फोटो शेयर करा - समजा नाही केला तर माझी श्रद्धा कमी ?
तुमच्या आईवर तुमचे प्रेम असेल तर फोटो लाईक करा - समजा नाही केला तर माझ्या आईवरचे माझे प्रेम शून्य ?
तुम्ही जर कट्टर हिंदू असाल तर अमुक तमुक करा - समजा नाही केलं तर मी हिंदू नाही ?
हिंदु धर्म बचाना हो तो आमके तमके पार्टी को वोट दो - समजा मी नाही त्याला मत दिलं तर माझी सुन्ता होणार?
हे असले प्रकार स्वत:चा मेंदु गहाण ठेवल्याचे प्रतिक अाहेत.
जीवन समृद्ध आणि आनंदी करण्यासाठी कट्टरतेची नाही तर समजदारीची आणि निर्मळ मनाची आवश्यकता आहे. धर्माच्या नावावर इतरांची मुंडकी कापण्यात , बॉम्बस्फोट करण्यात किंवा फेसबुकवर इतर धर्मियांना शिव्या देणारांना कधीच मन:शांती लाभत नाही. ते कायम द्वेषाच्या आगीत जळत राहतात. मी लहानपणी आजोबांसोबत जेंव्हा मंदिरात जायचो तेंव्हा आजोबा मला ऐकू येईल अशा आवाजात देवाला म्हणत " देवा, सर्वांना सद्बुद्धी आणि शांती दे" ( "सर्वांना" , फक्त हिंदूंना नव्हे) तेंव्हा मी म्हणायचो , तुम्ही देवाकडे चॉकलेट किंवा आईसक्रीम का मागत नाहीत ? त्यावर ते म्हणत , "तू मोठा होशील तेंव्हा तुला समजेल". मला समजले. पण आजूबाजूला वयाने वाढलेले खूप दिसतात , पण त्यांना ही साधी गोष्ट समजलेली दिसत नाही .
असो, प्रवचन देण्याचा मानस नाही. आज असेच काहीबाही खरडले आहे. जो तो ज्याला हवे तसे आपापल्या संस्कृती आणि संस्काराप्रमाणे वागायला स्वतंत्र आहे. दिखावे पे मत जाव, अपनी अकल लगाव. प्रत्येक धर्मात धर्माच्या नावावर चाललेला फालतूपणा आहे, धर्मांधता आहे. तेंव्हा हिंदू नसणारांनीही आपल्या धर्माचे मंथन करणे तितकेच जरुरी आहे, पण हा माझा आग्रह नव्हे.
स्पेशल आठवण : मी लहान असताना माझ्या गावात आठवडाभर अखंड हरीनाम साप्ताह चालत असे. गावाचं मुख्य विठ्ठल मंदिर सजलेलं असे. रोज सकाळी काकड आरती असायची. ज्ञानेश्वरी पारायण असे. आणि रोज संध्याकाळी फुकट गावजेवण आणि कीर्तन- भारुड असे. गावातला प्रत्येक जन वर्गणी गोळा करून तो इव्हेंट करत असे. प्रचंड पॉझीटीव्ह एनर्जी असायची, आणि बरंच चांगलं ऐकायला मिळायचं. शाकभाजी पुऱ्या आणि बुंदीचं जेवण दाबून खायचो. टाळ आणि टीका लावून कीर्तनकाराच्या बाजूलाच उभा राहायचो. सगळ्या जाती-धर्माची लोकं त्यात सहभागी असत , तात्पर्य , तिथे जाती-धर्मावरून गटबाजी नसायची! शून्य द्वेष वातावरण. कधी कोणत्या कीर्तनकाराने लव्हजिहाद चा मुद्दा सांगितला नाही , कधी कोणी धर्मपरिवर्तनाबद्दल बोलला नाही. कधी कोणी द्वेष करा म्हणून शिकवले नाही. मला माझ्या धर्माचा राग नाही, मी हिंदू असल्याचा मला कसलाही न्युनगंड नाही. उद्या मी हिंदु राहील की नाही अशी भिती मला कधीच वाटली नाही. हिंदु धर्म खतरेमे है असेही मला कधी वाटले नाही. माझा धर्म आणि माझ्या आस्था या पुर्णपणे वैयक्तिक असुन त्याची परिमाणे मी स्वत: ठरवतो. कोणी मुर्ख नेता किंवा धर्मपंडीत किंवा स्वयंघोषित धर्मरक्षकांना मला माझा धर्म शिकवण्याची गरज नाही.
एका विशिष्ट धर्माच्या कट्टरपंथी धर्मांधांमुळे पुर्ण जगाचा त्या धर्माकडे आणि त्या धर्माच्या लोकांकडे पहाण्याचा एक जबरदस्त नकारात्मक दृष्टिकोण तयार झाला आहे. त्या वाटेने माझा धर्म जाऊ नये..
ता.क.: लेखाचा हेतू आणि हल्लीची राजकीय परिस्थिती यात काही साम्य आढळल्यास आपल्या विवेकबुद्धीस जबाबदार धरावे.

नॉस्टॅल्जिया

एक प्रचंड उर्मी मनात दाटुन येते आणि तडक मिळेल ती फ्लाइट पकडावी आणि "घर" गाठावं असं वाटतं. हिवाळा आला की माझं असं होतं.
एसीच्या कृत्रिम थंड हवेत ते पुण्यातल्या हवेतल्या गारव्याचं सुख नाहीच. माणुस आहे त्यात कधीच सुखी नसतो, तो आपल्या भुतकाळातला सुगीचा काळ आठवून खुश होत राहतो. हिवाळा आला की माझं असं होतं.
मस्त पैकी नोवेंबर डिसेंबरातली कडाक्याच्या थंडीतली पहाट असते. बंब पेटवायचा, गरम पाणी तापलं की ऊघड्यावरच अंघोळ करायची. मॉइश्चरायझर्स किंवा स्किन लोशन्स असला काही प्रकार नसतो, एकच प्याराशुटचं तेल डोक्यापासुन पायापर्यंत चोपडायचं असतं. तेही थंडीने थिजलेलं असतं. मजबूत नाश्ता करून थेट गावाबाहेरच्या ग्राऊंडवर क्रिकेट खेळायला पळायचं असतं. कसलीच टेन्शन नसतात की डेडलाईन्स. थंडीत कोणालाच विकेटकिपर थांबायचं नसतं. ऊन चढलं तरी हवेत प्रचंड सुखद गारवा असतो. स्वेटर आणि माकडटोपी घालुनही छान थंडी वाजत असते. शेतात शाडु सुर्यफुल वगेैरे डौलाने डोलत असतो. बॉल शेतात गेला की पळत जायचं. सकाळीच पिकाला पाणी दिलेलं असतं, त्या मातीत पाय रुततात. गारगार चिखलात चप्पल आडकली की परत पाटाच्या पाण्यात पाय धुवायचे.. तिथेच पाणी प्यायचं ..परत क्रिकेट. मधेच कॉन्ग्रेस उपटून ती पिवळी फुलपाखरं पकडायला त्यांच्यामागं धावावं. हिवाळा आला की माझं असं होतं.
कुडकुडत्या पहाटे लवकर उठायचं. डबल ज्याकेट ग्लोवज घालुन रेडी व्हायचं. मित्रांच्याही काही कमिटमेंट नसतात.सगळे पडीक हवे तेंव्हा हवे तिथे जायला तयार असत. तोंडातुन वाफा निघतात. त्यात बळेच स्मोक केल्याचं फिलींग घायचं. सगळ्यांनी एकसाथ बाईकला किका मारून कोकण महाबळेश्वर किंवा भिमाशंकरला कुच करायचं. वाटेत भेळ वडापाव आणि च्या सनकून हाणायचा. फुल कल्ला करायचा.. थंडीत याची मजाच न्यारी. हिवाळा आला की माझं असं होतं.
सकाळीच गर्लफ्रेंडला फोन करायचा. लोणावळ्यात भेटायचं. कुठेतरी चोपुन नाश्ता करून सरळ अँबी व्यालीच्या दिशेने सुटायचं. गारवा आणि ऊब एकसाथ अनुभवायची. हिवाळ्यातला लोणावळा पावसाळ्यातल्या पेक्षा बेष्ट. एकांत.. षांतता.. गारवा.. आणि प्रचंड अतुरता. हिवाळा आला की माझं असं होतं.
साला हिवाळ्यात पुणे ही जगातली बेष्टेष्ट जागा आहे. वाटतं मिळेल ती फ्लाइट पकडावी आणि "घर" गाठावं.

पैसा झाला छोटा

आमच्या मातोश्री म्हणजे कडक ! बाहेरचे खाणे , फुकटचे लाड , बाहेर गेल्यावर वचवच करणे , नातेवाईकांकडे गेल्यावर कोणाच्याही वस्तूला हात लावणे किंवा वस्तू घेणे इत्यादी गोष्टींची आम्हाला जबरदस्त जरब होती. आईने डोळे मोठे केले की आम्ही दबकून गप्प बसत असू. कधी मधी पाहुणे घरी आले आणि त्यांनी रुपया जरी हातावर ठेवला तरी आम्ही तो आज्ञाधारकपणे आईच्या हाती देत असू. पन्नास वेळा विनवण्या केल्यावर कधी चाराणे मिळत. त्यातून मग पेरू खावा की बर्फाचा गोळा खावा की पेप्सीकोला घ्यावा की गुलाबजाम ( त्यावेळी सुक्के गुलाबजाम गोळ्याबिस्किटांच्या दुकानात मिळत ,नेहमीच्या गुलाबजामशी त्याचा संबंध नाही ) यात माझे कन्फ्युजन होत असे. आईने पॉन्डस च्या मोठ्या डब्याला एक आडवा छेद देऊन त्याचा गल्ला बनवला होता. त्यात आई तिच्या शिवणकामातले पैसे काढून थोडेफार त्यात टाकत असे. मी काहीतरी आयडिया करून त्यातल्या कॉइन्स काढण्याची शक्कल काढली होती. एकदा हे भांडे फुटल्यावर चंपी झाली आणि नंतर आईने प्रोपर गल्ला आणला.

थोडासा मोठा झाल्यावर म्हणजे हायस्कूलला गेल्यावर कधी मधी आई हातावर पाच दहा रुपये टेकवत असे. वडील तसे दिलदार , त्यांना पैसे मागितले की "घे खिशातून" म्हणत . "घे खिशातून" हा त्यांचा पेटंट डायलॉग. पैशाचं कधी काय केलं काय नाही असले प्रश्न त्यांनी कधी विचारले नाहीत. आम्ही मात्र आईच्या धाकाने पैसे मागायला कचरत असू. कधी एकठ्ठे सहा रुपये मिळत तर कधी एक दोन रुपये जमवून मी सहाचा आकडा जमवत असे. सहा रुपयांचा हिशेब १ सुक्की भेळ किंवा २ वडापाव किंवा २ सामोसे किंवा पाणीपुरी असा हिशेब होता. त्यातही त्या पैशाचे काय खाऊ काय नको असे होत असे.

कॉलेजात गेल्यावर डेली वीस रुपये पॉकेटमनी मिळू लागला. याचाही हिषेब पक्का होता. १० रुपये बसचे रिटर्न आणि ६ रुपये रेल्वेचे रिटर्न तिकीट. ४ रुपये खाऊसाठी. त्यात मी बऱ्याचदा रेल्वेचं तिकीट काढत नसे. एक दोनदा टीसीने पकडलेही होते, पण तोवर मी इतका मोठा झालो होतो की एकट्या टीसीला पकडणे शक्य झाले नाही. एके दिवशी दोन टीसीनी पकडले तेंव्हा तब्बल ८५ रुपये द्यावे लागले होते. सुदैवाने खिशात एक शंभराची नोट आडीनडीला वडिलांनी देऊन ठेवली होती. असो, तर कॉलेजातही आम्हाला काही पैशाची फार चंगळ भेटली असे नाही.फायनल इयर ला येई पर्यंत विसाचे पन्नास झाले होते. इयत्ता पहिली ते इंजिनियरिंगचे फायनल इयर हा प्रवास माझ्या पैशाने चाराण्यापासून सुरु केला तो पन्नास पर्यंत.

आता पर्यंत प्रत्येक छोट्यामोठ्या गोष्टीसाठी मी आई वडिलांकडे पैसे मागायचो. ट्रीपला जायचंय, बाईक हवी , पेट्रोल भरायचंय , कपडे हवेत , जीन्सच घ्यायची , सायकल हवी , पार्टीला जायचंय, मित्राकडे फिरायला चाललोय , लग्नाला चाललोय, इथपासून सायबर कॅफेमध्ये जायचंय , मोबाईल घ्यायचाय , रिचार्ज करायचंय ... इंटरव्यूला चाललोय , सीवी च्या प्रिंट काढायच्यात , भाड्याला पैसे ... सगळीकडे मी डीमांडिंग होतो. त्यांनी कधी सढळ हाताने पैसे दिले नाहीत , पण कधी मनही मारू दिलं नाही. हवं ते कधी ना कधी मिळायचंच. आतापर्यंत मी केवळ परावलंबी होतो. तेंव्हा स्वत: पैसा कमवला तर किती मजा येईल , कोणालाही मागावे लागणार नाहीत , खिशात नुसती खुळखुळ. पाकीट फुगलेलं तेंव्हा असे , पण त्यात नोटा दोनेक आणि बाकीची फालतू रद्दी जास्त असे. त्यात आता नुसत्या नोटा येतील , मग मी आई वडिलांना पैसे देत जाईल . ते माझ्याकडे पैसे मागतील.. नक्की आठवत नाही , पण याच काहीतरी प्रकारचा विचार मी तेंव्हा करत असायचो .
नोकरी लागल्यावर मला कंपनीतच ICICI च्या एजंटने अकाउंट ओपन करून दिलं , कार्ड देऊन गेला. ते भारी वाटलं. ICICI च्या ATM मधून तेंव्हा नेहमी १००च्या करकरीत नोटा निघायच्या. मी कायम पाकीट भरलेलं ठेवायचो. खाण्या-पिण्यात आपण कधीही हातचा राखला नाही स्वत:चे सगळे लाड पुरvवले . असो .

आज आईचं फोन बिल भरताना अचानक आठवण आली. किती दिवस झाले पैशाचा ओघ उलटा सुरु झाला . चारणे आठाणे तर आता चलनातही नाहीत... पण आईला कुठे जायचं असलं की , कपडे घ्यायचे , दागिना हवा ... म्हणेल ते .. आपसूक पैसा जातो. अगदी नकळत. त्या पैशाची फिगर आता हजार पटींनी वाढली . पण तेंव्हाचाच पैसा मोठा होता .
पैसा छोटाच झाला .